Zonulina i Przepuszczalność Jelitowa

Wprowadzenie

Dostępne komercyjnie testy ELISA na zonulinę są błędne – wykrywają one białka komplementu zamiast prawdziwej zonuliny (pre-haptoglobiny-2), co czyni wyniki całkowicie niewiarygodnymi 1
Badania wykorzystujące te błędne testy wykazywały rzekome korzystne efekty suplementacji synbiotykami na przepuszczalność jelitową, ale wnioski te są nieważne z powodu użycia wadliwego biomarkera 1
W systematycznym przeglądzie piśmiennictwa dotyczącym zaburzeń żołądkowo-jelitowych związanych z wysiłkiem fizycznym, wszystkie badania wykorzystujące pomiar zonuliny jako markera przepuszczalności jelitowej zostały zdyskwalifikowane z powodu błędnej metodologii 1

Zonulina (Zonula occludens) jest również opisywana jako białko połączeń ścisłych (ZO-1, ZO-2, ZO-3) w kontekście bariery krew-siatkówka w oku, gdzie białka ZO stanowią integralną część połączeń ścisłych 2, 3
Badań nad wchłanianiem jelitowym in vitro, gdzie pomiar oporności przeznabłonkowej (TEER) i ekspresji ZO-1 służy do oceny integralności monowarstwy komórkowej 4

Nie zaleca się rutynowego oznaczania zonuliny w praktyce klinicznej dostępnymi komercyjnymi testami ze względu na ich niewiarygodność 1
Główną pułapką jest poleganie na komercyjnych testach ELISA na zonulinę, które nie mierzą właściwego białka 1
Należy odróżnić zonulinę (pre-haptoglobinę-2) od białek Zonula occludens (ZO-1, ZO-2, ZO-3), które są różnymi strukturami białkowymi o odmiennych funkcjach 2, 3, 4