Kronik Osteomiyelit Tedavisi

Tedavi Yaklaşımı

Kronik osteomiyelit tedavisinde cerrahi ve medikal tedavi seçimi yapılırken hastaya özgü faktörler değerlendirilmelidir 2
Cerrahi tedavi, önemli kemik nekrozu, ilerleyici nörolojik defisitler, ilerleyici deformite, spinal instabilite, antibiyotik tedavisine rağmen devam eden ağrı veya mevcut antibiyotiklere dirençli patojen varlığı durumunda tercih edilmelidir 2, 3
Medikal tedavi, hasta cerrahi için tıbbi olarak stabil değilse, enfeksiyon küçük ve ön ayak lezyonu ile sınırlıysa veya yeterli cerrahi beceriye sahip cerrah bulunmuyorsa tercih edilebilir 2
Antibiyotik seçimi ideal olarak kemik kültürü sonuçlarına dayanmalıdır 2
Ampirik tedavi gerekiyorsa, S. aureus en yaygın patojen olduğundan bunu kapsayan bir rejim seçilmelidir 2
Kronik osteomiyelit tedavisinde geleneksel olarak başlangıçta parenteral ve uzun süreli (en az 4 hafta) antibiyotik tedavisi önerilmektedir 2
Oral antibiyotik seçenekleri iyi biyoyararlanıma sahip olmalıdır (örn. florokinolonlar, rifampisin, klindamisin, linezolid, fusidik asit veya trimetoprim-sülfametoksazol) 1, 2

Kronik osteomiyelit için toplam antibiyotik tedavi süresi genellikle 4-6 haftadır 1
Tüm enfekte kemik cerrahi olarak çıkarılmışsa, yumuşak dokuların durumuna bağlı olarak daha kısa süreli (2-14 gün) antibiyotik tedavisi yeterli olabilir 2
Randomize kontrollü bir çalışmada, cerrahi olmayan tedavi uygulanan diyabetik osteomiyelit hastalarında 6 haftalık antibiyotik tedavisinin 12 haftalık tedaviye kıyasla remisyon oranlarında anlamlı bir fark göstermediği bulunmuştur 2

Protez eklem enfeksiyonlarında (PJI), debridman, antibiyotik tedavisi ve implant retansiyonu uygulanan hastalarda 6 haftalık antibiyotik tedavisi, 12 haftalık tedaviye göre daha yüksek nüks oranlarıyla ilişkilidir 4
Brusellar vertebra osteomiyeliti tedavisinde, hastaların %65,6'sı sadece antimikrobiyal tedavi ile tedavi edilmiştir 3
En yaygın kullanılan iki rejim, 2-3 hafta streptomisin ve 3 ay doksisiklin kombinasyonu veya doksisiklin ve rifampin (her ikisi de 3 ay) kombinasyonudur 3

Rifampin, kemik penetrasyonunu ve biyofilm aktivitesini artırmak için primer antibiyotiğe eklenebilir, ancak direnç gelişimini önlemek için bakteremi temizlendikten sonra eklenmelidir 1
Stafilokok osteomiyeliti tedavisinde direnç gelişimi riski nedeniyle florokinolonları monoterapi olarak kullanmaktan kaçınılmalıdır 1
Rifampin her zaman direnç gelişimini önlemek için başka bir aktif ajanla birlikte kullanılmalıdır 1

Klinik yanıt ve inflamatuar belirteçler (ESR, CRP) takip edilmeli, yanıt yetersizse tekrar görüntüleme düşünülmelidir 1
Tedavi sonrası tekrarlayan enfeksiyon durumunda, perkütan kemik biyopsisi ile kültür alınarak kalıcı enfeksiyon veya patojenlerde veya antibiyotik duyarlılıklarında değişiklik olup olmadığı belirlenmelidir 2